![\"\"](\"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/wp-content\/uploads\/2009\/02\/vicuna.jpg\" "\\"Vicu\u00c3\u00b1a\\"")
<\/a><\/p>\nGenoeg gezeurd, want er kwamen\u00a0mooie fietsdagen landinwaarts. Het dal van de Elqui-rivier is prachtig. Mocht er iemand mij de obligate vraag stellen Wat vond je nou het mooiste van Chili? dan ligt het antwoord al klaar. Ik moest over de Andes heen en daar zag ik (geen flauwe woordspeling) als een berg tegen op. Na veel heen en weer gepraat met mezelf besloot ik een taxi naar de pashoogte (4765 m) te nemen om vandaar naar beneden te gaan. Bij de VVV van Vicuna (gevestigd in een houten toren, in 1905 uit Ulm verscheept) maakte ik de afspraak voor de taxi. Die stond de volgende morgen al voor negen uur voor me klaar en chauffeur Jos\u00e9 was op alles voorbereid. Vakkundig snoerde hij mijn fiets vast in de kofferbak daarbij zorgend dat er geen lak werd beschadigd. We passeerden allerlei kleine dorpjes waarvan hij de namen noemde. Het dal werd steeds nauwer en het verbaasde me tot hoever er nieuwe wijngaarden werden aangelegd bedekt met een soort gaas zodat het uit de verte lijkt of er kale hellingen zijn. De grensautoriteiten bevinden zich aan de voet van de pas Agua Negra. Toen mijn papieren waren gecontroleerd, ontstond er een “problema grande”: er zat een fout in de tenaamstelling van mijn chauffeur. Hij heet Mondaza, maar in de computer stond Mundaza. Dat zou een onoverkomelijke administratieve hindernis zijn. “Zou”, want ik denk dat het iets anders was. Jos\u00e9 moest zijn taxivergunning laten zien en hij had niet voorzien dat die niet verder reikte dan daar. Overigens was hij wel te goeder trouw; hij deed zijn best om voor mij ander vervoer te regelen. Ik kon met wegwerkers 30 km meerijden. En zo ging ik de pas op.<\/p>\n
Kort voordat ze me afzetten, passeerden we een andere fietser. David Holmes uit Londen met wie ik een stukje verder trok. Hij had al een flinke klim onder de trappers, terwijl ik nog fris was.\u00a0 We zetten om een uur of twee onze tenten op langs de rivier, waarvan hij met grote teugen het water dronk.\u00a0 Hij maakte soep en ik pasta met water van dat zelfde frisse bergstroompje. We genoten van de avondlucht en laten de Amerikanen vooral niet denken dat het prachtige kleurenspel alleen in de Grand Canyon van Arizona is te zien. Na middernacht begon het verdacht in mijn buik te rommelen en dat zorgde ervoor dat ik ruim in de gelegenheid was de prachtige sterrenhemel te bewonderen.<\/p>\n De volgende morgen bleek al heel gauw dat de pas voor mij te hoog gegrepen was. De stille hoop dat ik het misschien toch zou halen bleek voos. Ik wilde mijn fietsgenoot niet tot last zijn en suggereeerde dat hij maar gewoon verder moest gaan zonder mij. Zijn diplomatieke antwoord was “We’ll see”, want hij had het al gezien. Er waren stukken waar ik al na 100 meter hijgend over mijn stuur aan de kant stond. Over een afstand van 40 km ging de weg 1500 meter omhoog, dus per 4 km\/ 150 meter! We namen afscheid. David ging met zijn enorme uithoudingsvermogen verder en ik sukkelde op mijn manier nog wat\u00a0door hopend op een lift. Om dat irritante wasbord een beetje te ontwijken, moest ik\u00a0heel wat heen en weer over de breedte van de weg en om het sturen wat te verlichten verplaatste ik wat bagage van de voor- naar de achtertassen. Terwijl ik daarmee bezig was stopte er een vrachtwagentje van het wegbeheer. Ik wees naar boven en zei “No puedo”. Met fiets en bagage in de laadbak gingen we verder, helemaal naar de “limite”, de pashoogte.<\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n