{"id":31,"date":"2008-10-09T15:40:49","date_gmt":"2008-10-09T13:40:49","guid":{"rendered":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/?page_id=31"},"modified":"2016-08-13T08:49:00","modified_gmt":"2016-08-13T07:49:00","slug":"west-texas","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/?page_id=31","title":{"rendered":"Marfa, West Texas"},"content":{"rendered":"

MARFA VOOR EN MARFA NA<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Voor de vierde dag fiets ik op dezelfde weg,\u00a0highway 90<\/em>. Nog steeds naar El Paso. Er is in deze contreien enig toe\u00adrisme en daarom wordt er gekoketteerd met het Wilde Westen. Alpine noemt zich Home of the Last Frontier<\/em> en het verderop liggende Marfa laat op een bord langs de weg weten Marfa is what the West was.<\/em> Tussen deze plaatsen zitten sprinkhanen op de weg. Grote met een geel band\u00adje achter de zwarte kop. Heertjes in smoking. En kleinere met een oranje bandje over de rug alsof ze een schortje hebben voorgedaan. Als een heilige Franciscus slalom ik door het grut heen, maar kan niet voorkomen dat van enkelen hun laatste ge\u00adluid “krak” is. Ik krijg een liftertje op mijn linker voortas. Hij zit met zijn achterste naar de spaken, maar als ik wat harder ga rijden draait hij zijn kopje in de wind en laat zijn sprie\u00adten naar achteren wapperen als een roc\u00adkartiest op de boeg van de Titanic. Hij zet zich schrap. De weg loopt geleidelijk aan op, maar mijn sprink\u00adhaantje weet niet van wijken. De klim eindigt bij een parkeerplaats met een historical marker<\/em>. Ik stop en mijn gast hupt onmiddellijk weg. Hij heeft drie kilome\u00adter op de tas gezeten. De plek heet Paisamo Pass. Het is maar een halve pas; er volgt een hoog\u00advlak\u00adte en geen afdaling.<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

\"\"<\/strong><\/a><\/p>\n

Over de vlakte naar Marfa. In een computerzaak naast mijn motel lees en verzend ik wat e-mailbe\u00adrichtjes. Vervolgens loop ik het dorp in om ergens te eten. Het is stil in Marfa. In de hoof\u00addstraat passeer ik een eerbied\u00adwaardig hotel in Mexicaanse ba\u00adrok-stijl, gepromo\u00adveerd tot landmark<\/em>, maar het ziet er verlaten uit. Het courthouse <\/em>suft tussen de hoge bomen en een ekster huppelt met scheve staart op het ga\u00adzon. Im Westen nichts neues.<\/em> Omdat er geen treinen meer stop\u00adpen, heeft de gemeente het his\u00adtorische station laten slopen. Een tableautje op een stok naast de spoorwegovergang toont nog een foto ervan. De bijgaande tekst levert iets interessants op.<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

De hoofdingenieur van de Southern Pacific Railroad<\/em> had in 1881 een naam nodig voor een nieuwe waterplaats voor de locomotie\u00adven. Hij stond voor het probleem van de schepping. Vrouw weet jij niks? Zij las “De Gebroeders Karamazov” van Dostojevski, waarin een dienstbode Marfa voorkomt. Zo werd Marfa Marfa. Wat hadden die twee vrouwen met elkaar gemeen? Ik heb de roman erop na gelezen. Misschien was mevrouw de hoofdingenieuse net bezig met hoofdstuk 13 en identificeerde zij zich met het bijzondere moederschap van Marfa Ignatievna. Zij baarde een jongetje dat zes vingers had aan elke hand. Haar man Grigory ver\u00adstopte zich in de tuin en liet zich uit schaamte drie dagen niet zien. Hij wilde die twaalf\u00advingerige darm niet laten dopen omdat het een “draak” was. Het leefde veertien dagen. In de nacht volgen\u00adde op de begrafe\u00adnis hoorden beiden een baby huilen in de badkamer. Een kranzin\u00adnig zwerf\u00admeisje had er een kind gebaard. Zij stierf bij het aanbre\u00adken van de dag. Het kind mocht van heer Feodor Karama\u00adzov in de diens\u00adtwoning blijven. Ook tegen de vadersnaam Feodo\u00adrovitsj verzette hij zich niet: hij was de gedoodverfde vader. Marfa werd na een moederloze dag weer moeder en Dostojevski kwam per trein naar Texas.<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

De volgende ochtend weer op de 90, terwijl de zon rechts achter me opkomt. Even later passeer ik een picknickplaats. Op de stenen tafel ligt een fietser gekruld in zijn slaapzaak. De fiets naast hem tegen de bank. Ik zal hem niet wekken, zijn vermoeidheid is zo vaak de mijne. Er is weinig verkeer. Af en toe een vrachtwagen, nu eens van de ene, dan van de andere kant. Het is daarna weer stil en de weg voor me strekt zich kilometers uit. De shoulder<\/em> is minder glad dan de rijbaan en zolang er geen verkeer elkaar passeert ter hoogte van mij blijf ik erop. Mijn benen bewegen in een aangename cadans, de zon klimt en ik weet dat dit vakantie is. <\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Maar zie, een man had zich die ochtend ook op weg begeven om van overheidswege te waken over de veiligheid der reizigers. Bij geval pas\u00adseerde hij een fietser acht mijlen voorbij een vlek, geheten Marfa. De fietser had zijn rijwiel beladen met tassen en reed ter linkerzijde van de witte streep op het pla\u00adveisel, zich daarmee bloot stellende aan gevaar. De overheids\u00adman, een state trooper<\/em>, reed hem voorbij en bracht zijn voertuig tot stilstand aan de rand van de weg. Hij stapte uit en gebaar\u00adde de fietser te stoppen. Deze verbaasde zich over de verstoordheid waar\u00admede de man hem gebaarde.<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Zonder hem te begroeten sprak de trooper<\/em> en zeide:<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

“Sir, you drive on the right hand side of the line or on the line. And when a car comes up, you move to the right. <\/span>You understand!?<\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

De fietser, schrijlings staande over zijn smalle voertuig, antwoordde en zeide:<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

“Yes sir, thank you for your concern”.<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Hierop was de ander niet voorbereid en zweeg even stil. Zijn boosheid had geen grond en hij herhaalde zijn redenen van zorg, eraan toe voegende, dat het ging om de veiligheid van zijn naaste weggebruiker. Nieuwsgierigheid dreef de man voort en hij vroeg:<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

“Where are you heading to?”<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

De fietser zeide:<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

“To the city of Los Angeles”.<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Dit sloeg de man met stomheid. De fietser ging vele malen verder dan de lijn aan zijn dienstvoeten lang was. Voorwaar een grote afstand. <\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Hij groette en verdween even snel als hij gekomen was, de fietser achterlatend in verbazing.<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

MARFA VOOR EN MARFA NA Voor de vierde dag fiets ik op dezelfde weg,\u00a0highway 90. Nog steeds naar El Paso. Er is in deze contreien enig toe\u00adrisme en daarom wordt er gekoketteerd met het Wilde Westen. Alpine noemt zich Home of the Last Frontier en het verderop liggende Marfa laat op een bord langs de […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":52,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","template":"","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/31"}],"collection":[{"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=31"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/31\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2074,"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/31\/revisions\/2074"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/52"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=31"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}