{"id":27,"date":"2008-10-09T15:40:14","date_gmt":"2008-10-09T13:40:14","guid":{"rendered":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/?page_id=27"},"modified":"2016-08-13T07:33:50","modified_gmt":"2016-08-13T06:33:50","slug":"honden-in-de-vs","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/?page_id=27","title":{"rendered":"Honden in de VS"},"content":{"rendered":"

HONDEN<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Waar mensen wonen, zijn honden. Dat is in de VS niet anders. Amerika\u00adnen houden van honden. Presser (1976) schreef dat de meeste boeken in Amerika gaan over presi\u00addent Lincoln, dokters en hon\u00adden. De beste bestseller moet dus gaan over de hond van de dokter van Abraham Lincoln. Honden hebben daar net als bij ons zo’n beetje de status van “family member”. Een tante van me besloot steevast haar brieven en kaarten met “een poot van Cindy”, de poedel. Amerikanen die\u00a0naast ons woonden, hadden een langharig schootgevalle\u00adtje. Telkens als die zijn poepje in het gras had gedrukt klonk opge\u00adtogen “Good girl”. Naast de ingang van een supermarkt in Minnesota stond ik eens mijn boo\u00addschappen in de fietstassen te stoppen. Voel ik ineens een natte neus tussen mijn benen. “He likes you” zegt de vrouw van het beest verte\u00adderd. Zo ont\u00admoet je nog eens iemand.<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Op een zondagmor\u00adgen (juli 1991) reed ik door het steenko\u00adlenge\u00adbied van Oost-Kentucky. Dorton, Myra, Jonancy, Virgie, allemaal plaatsjes tussen de heuvels van het Cumberland Pla\u00adteau, waar kolentrans\u00adport een belangrijke bron van inkomsten is. Grote MACK-vracht\u00adwagens met laadbak naast de huizen en brokken steen\u00adkool langs de weg. Ik fietste er niet onopgemerkt door\u00adheen. Bij het begin van de be\u00adbouwde kom sloeg een hond aan. Dat was het begin van een bla\u00adf-estafet\u00adte die mijn passage voor\u00aduit ging. De dag en het vroege ochtend\u00aduur zorgden ervoor dat je van de eige\u00adnaars weinig hebt te ver\u00adwach\u00adten. Dus ben je erop beducht dat er elk ogenblik een hond een erf af kan komen stui\u00adven. Door erva\u00adring is je blik ge\u00adtraind. In enkele seconden “scan” je het terrein aan de weg dat je nadert. Welke obstakels voor de hond zijn in je voor\u00addeel? Hekken, bomen en struiken, grep\u00adpels. Hoe\u00adver ligt het huis van de weg? Kan de hond een hoek afsnijden? Als de omstan\u00addighe\u00adden in je nadeel uitvallen en er komt een hond op je af, dan is het tijd om de fietspomp uit de klem te drukken.<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Waar mensen zijn, rijden ook auto’s en daarvoor hebben honden ontzag. Ze zijn erop geconditioneerd bij verkeer niet de weg op te gaan. Dat voordeel heb je vooral als de hond van de lin\u00adker\u00adkant van de weg komt. Misschien rent hij nog een stuk naast het asfalt mee, maar het blijft bij geblaf van de over\u00adkant. Komt een hond van de andere kant dan heb je het voordeel van je rechtshandigheid. Met de fietspomp kun je zonodig uithalen al moet je oppassen voor slingeren. Water uit je bidon spuiten wil ook wel eens helpen, maar al heb je als man enige ervaring met het richten van een straal, het blijft moeilijk mikken. Trappen kan ook. Ik heb wel eens een dober\u00admann op zijn kop geraakt, maar daar\u00admee neem je andere risico’s. Grij\u00adpt die je voet dan ben je als een prooi in een Afrikaans wildpark. <\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Je bent dat hondengelazer af en toe z\u00f3 zat,dat je de zoveelste hond die je plezier vergalt onder een auto wenst. De hond die dat overkwam was een oude labrador ten westen van Knoxville, Tennessee.Ik volgde de US 70 in oostelijke richting met het plan over de Great Smoky Mountains in North Carolina te komen. Het dorp Westel begon met een klim. Bijna boven hoor ik geblaf. Twee kleine honden rennen achter een hek met gaas heen en weer, maar ervoor loopt die labrador. Hij komt hees blaffend op me af.Ik stop en prakti\u00adzeer enige hondenpsycholo\u00adgie met kalmerend Nederlands. “Zoet maar. Niks aan de hand. Ga maar naar het baasje”. Van rechts klinkt “He’s harmless”. Een van twee mannen die sleute\u00adlen aan een pickup \u00adtruck. Hond keert terug naar de berm waar hij vandaan kwam. Ik loop het laatste stukje naar de top. Van de andere kant komt een ter\u00adreinwagen met hekwerk aan het front. Ik sla mijn been over het zadel. De la\u00adbrador moet me toch weer hebben en wordt tegen de weg gesla\u00adgen. In luttele seconden is de auto achter de heuvel is verdwenen. Er valt een merkwaar\u00addige stilte.Zelfs het grut achter het gaas houdt zijn bek. Een levenloze zwarte hoop op het wegdek. Bloed loopt uit een oor. Geen jamme\u00adrende schare buurtbewoners die de straat op rent. Ik blijf staan en wacht op de dingen die gaan gebeuren. Ineens duikt de stoere terreinwagen weer op. De bestuurder stopt bij mij. Ik kan niet verstaan wat hij in zijn cabine zegt, maar hij maakt veront\u00adschuldigende gebaren al begrijp ik maar half wat ik daar mee te maken heb. Hij keert om, ontwijkt het hondelijk en verdwijnt voor de twee\u00adde keer.De honden achter hek hervatten hun geblaf. <\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Ik loop terug. Een van de sleutelaars komt het tuinpad af. Hij blijkt de eigenaar van de hond.”I feel sorry for the dog” zeg ik maar condolerend, maar hij haalt zijn schouders op.<\/span> “He’s chasing people all the time”.<\/span> Eigen schuld dikke bult dus. <\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

Maar ziet,een wonder geschiedt. Terwijl ik met de baas praat is de doodgewaande hond tot leven gekomen. Met zijn voor\u00adpoten krabbelt hij zich met zijn verlamde achterlijf van de weg af. De man steekt eindelijk de weg over en kijkt, handen in zijn zij, naar zijn smakkende en slikkende hond. Dan loopt hij door en gaat ietsje verderop een huis binnen dat waarschijnlijk het zijne is. Ik stel me voor dat hij een wapen haalt om het dier uit zijn lijden te verlossen of toch nog een dierenarts belt. Wachten dus. Vijf minuten, tien, een kwartier. De hond heeft zijn kop neergelegd. Ik ben moe en besluit op te stappen. Het is nog 10 km naar Rock\u00adwood.<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Net zo min als Abraham Lincoln iets heeft te maken met die oude labra\u00addor, heeft Jefferson Davis iets van doen met die jonge die zich drie dagen eerder voor adoptie aan me opdrong op de weg naar Hopkinsville. Ik zou niet weten of Davis ook een hond heeft gehad. De vraag is niet inte\u00adressant, want aan hem, de president van de Confe\u00adderacy (de zuidelijke staten), kleeft nu eenmaal het verliezen van de Amerikaanse burgeroorlog. Zijn ster implo\u00addeer\u00adde en die van Lincoln blijft maar stralen. Met Davis kan ik wel verklaren waarom ik ’s morgens op die weg was. Beiden zijn geboren in Kentucky, hemelsbreed zo’n 160 km van elkaar vandaan. Lincolns “boyhood home” en de “log cabin” van zijn geboorte (bij Hodgenville) had ik al eens bezocht. Bij Fairview ten oosten van Hopkinsville staat een rood stipje op de kaart met “Jeffer\u00adson Davis St. Hist. Site”. Die stip is een obelisk. Thuis had ik wat over Davis gelezen, maar mijn aante\u00adkeningen over het bezoek vermelden slechts “Monument was groot, maar rest viel tegen”. En daar heb je dan je route op afge\u00adstemd…<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Over die jonge labrador staat meer in mijn logboek. Dit keer een jonge teef die niet tegen me te keer ging, maar uit speel\u00adsigheid op me af kwam. Ik stopte even en haalde haar aan. Een glanzende vacht en een fel rode halsband. Daarop begint het beest van blijdschap te kwis\u00adpelen, te springen en te kronkelen. Greppel in, greppel uit. Het kan niet op. Ik stap weer op. De teef is nog steeds door het dolle heen. Ze springt voor me en achter me, schiet de weg telkens over, door\u00adkruist tuinen, hurkt voor een plas en schiet weer vooruit. Auto’s van de andere kant moeten remmen en ontwijkende manoeuvres maken. De hond is nog steeds uitgelaten, terwijl ik me allengs opgela\u00adten voel. Achter mij hoor ik een auto langzaam rijden. Ik kijk om. Er is een file van vijf. Zo word ik mijns ondanks de mal\u00adloot van de weg. Iedere keer als een auto mij inhaalt krijgt ik kwaaie blikken en afkeurend hoofdschudden te zien. Ik moet van die hond af. Hoe? Aanbellen bij het eerst volgende huis. Hoe leg ik mijn pro\u00adbleem “properly” uit? Ik repeteer enkele keren in me\u00adzelf en kies de volgende zinnen: <\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

1) I apologize for the incon\u00advenience.<\/span> <\/strong><\/span><\/p>\n

2) I’ve got a problem. <\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

3) This is not my dog. <\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

4) It’s following me all the time. <\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

5) I can’t get rid of it. <\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

6) Do you know this dog? <\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

7) May be, you can help me.<\/span> <\/strong><\/span><\/p>\n

Vorm en functie aardig op elkaar afgestemd.<\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

Een huis komt in zicht. Keurige drive way, goed onderhouden gazons. Slecht voorteken. Ik klop aan. Na een tijdje ver\u00adschijnt een vrouw van in de zeventig. Ze blijft veilig achter de hor\u00addeur staan. Ik groet. Zin 1. Rustig articulerend draai ik mijn zin\u00adnen af. De labrador komt er hijgend bij staan. Na mijn slot\u00advraag kijkt de dame een poosje naar de hond en vraagt: “Is that your dog?” Als je hulp nodig hebt schijnt niet iedereen je te begrijpen. Er volgt een verkorte versie\u00a0bestaande uit de zinnen 3 en 6. Ze gebaart me om het huis te lopen waar haar zoon in de “barn” bezig is. Als die naar me toe komt, springt de hond vrolijk tegen hem op, maar hij weert ge\u00ebrgerd af. Ja, hij kent de hond wel. Ik vraag of hij hem niet “a couple of minu\u00adtes” vast wil houden, terwijl ik er vandoor fiets, maar ook daar wil hij niets van weten.<\/span> “Just keep on biking and it will go away”.<\/span> Geen drollen op het gras. Bad girl!<\/span><\/strong><\/span><\/p>\n

Weer op de weg verandert de toestand geleidelijk. De hond blij\u00adft dicht achter me en begint zwaarder te hijgen. Er komt een lange flauwe klim. Ik schakel en verhoog mijn snel\u00adheid. Boven\u00adaan kijk ik om. Onder aan de heuvel staat de hond besluiteloos mid\u00adden op de weg. Hij loopt naar rechts en verdwijnt in het struikgewas van de berm. Ik schat zijn terugweg op acht kilome\u00adter. Voor mij is het nog 25 km naar Fairview. Paarden had Jefferson Davis wel.<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

\u00a0<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n

Jan Postema<\/strong><\/span><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

HONDEN Waar mensen wonen, zijn honden. Dat is in de VS niet anders. Amerika\u00adnen houden van honden. Presser (1976) schreef dat de meeste boeken in Amerika gaan over presi\u00addent Lincoln, dokters en hon\u00adden. De beste bestseller moet dus gaan over de hond van de dokter van Abraham Lincoln. Honden hebben daar net als bij ons […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":52,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","template":"","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/27"}],"collection":[{"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=27"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/27\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2069,"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/27\/revisions\/2069"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/52"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/fietsenmetjan.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=27"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}